Live Report: Grave – Malevolent Creation – Necrorgasm, Thessaloniki (12/11/2015)

malevolent-creation-grave-necrorgasm-666

Γνωρίζοντας ότι θα δω δύο από τις ιστορικές death metal μπάντες, τους Malevolent Creation και τους Grave, ξεκίνησα σχετικά νωρίς για το 8ball. Είναι μια συνήθεια αυτή που έχω, όσων αφορά τις συναυλίες, να πηγαίνω νωρίς. Αρκετά πριν ανοίξουν οι πόρτες. Θέλω να αράξω από έξω με ένα καφέ στο χέρι, να δω τον κόσμο να έρχεται, γνωστές φυσιογνωμίες και φίλους, να μιλήσουμε για μουσικές, μέχρι που η συζήτηση φτάνει στα αθλητικά και το μυαλό μου αρχίζει να γεμίζει με υπαρξιακά διλλήματα. Βέβαια μέσα από τις συζητήσεις μαθαίνω και για καινούρια συγκροτήματα και album τα οποία μπορεί να μου ξέφυγαν, οπότε η κατάσταση εξισορροπείτε κάπως.

Ο άλλος λόγος που πηγαίνω νωρίς είναι για να ακούσω τη μουσική των σχετικά καινούριων και όχι γνωστών συγκροτημάτων που ανοίγουν τις συναυλίες. Χωρίς να ξέρω εκ των προτέρων τα τραγούδια τους, το ύφος τους και τη σκηνική τους παρουσία, τους παρακολουθώ χωρίς να έχω καμία προσδοκία. Το μυαλό μου είναι καθαρό, δεν είμαι κουρασμένος και είναι πιο εύκολο να έχω την προσοχή μου τεταμένη και αν το συγκρότημα είναι καλό, να γουστάρω κιόλας.

Enter Necrorgasm. Από το όνομα και μόνο μπορεί κανείς να καταλάβει ότι κινούνται στο δρόμο που κανιβαλιστικού brutal death metal. Είναι δύσκολη μουσική, καθώς είναι τεχνική, με περίεργες αλλαγές και δομές. Η απόδοση τους όμως στο σανίδι ήταν εξαιρετική, με τον τραγουδιστή να είναι χαλαρός και επικοινωνιακός, να βγάζει τα βαθιά γουρουνίσματα και τις κραυγές με ευκολία και τους μουσικούς να παίζουν και να χτυπιούνται ταυτόχρονα, δείχνοντας πως αυτοί οι ίδιοι πρωτίστως γουστάρουν. Ο ήχος τους ήταν και αυτός φοβερός, όπου κάθε όργανο ξεχώριζε και το σύνολο ακουγόταν δεμένο και στιβαρό. Προβαρισμένοι, με όρεξη και το καινούριο τους album, Cannibalism να έχει κυκλοφορήσει στις αρχές του 2015, έπαιξαν περίπου μία ώρα, ίσως λίγο λιγότερο, και ο κόσμος που τους παρακολουθούσε γούσταρε μαζί τους. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Με βαριά, γκρουβάτα riff, τεχνικά περάσματα και πιασάρικα ρεφρέν που σου τραβούν την προσοχή, οι Necrorgasm ξέρουν να γράφουν ωραία, πωρωτικά τραγούδια, που δεν κουράζουν.  Δεν τους γνώριζα και χάρηκα που τους είδα και που μου έκαναν τόσο θετική εντύπωση. Black Mass Ceremonyyyyyyy…( Ακούστε τους ΕΔΩ )

Κατά τη διάρκεια του show των Necrorgasm βρισκόμουν κοντά στη σκηνή, όπου το mosh pit περνούσε από μπροστά μου, χωρίς να με παρασέρνει δημιουργώντας έτσι μια ωραία εικόνα. Αφού τέλειωσαν, και καθώς είχε έρθει η ώρα για τη δεύτερη μπύρα, ανέβηκαν στη σκηνή οι Malevolent. Για περίπου ένα εικοσάλεπτο ασχολούνταν με τα όργανα τους και έκαναν soundcheck. Από ότι έμαθα αργότερα είχαν φέρει δικό τους ηχολήπτη και έπρεπε να τα ρυθμίσουν όλα από την αρχή. Το οποίο αποδείχτηκε λάθος. Μόλις ετοιμάστηκαν και στήθηκαν στη σκηνή οι πέντε Αμερικάνοι, που κοντεύουν τα πενήντα αλλά είναι true, μπήκαν ορμητικά. Ο ήχος τους ήταν επίπεδος, χωρίς βάθος, λεπτός και τα όργανα δεν ξεχώριζαν. Προσπαθούσα να ακούσω τις κιθάρες και δυσκολευόμουν. Ακουγόταν σαν μία ενιαία αδύναμη μάζα. Η επιθετικότητα ήταν εκεί όμως. Οι Malevolent παίζουν death metal της αμερικάνικης σχολής και είναι in your face. Την αισθητική την είχαν αλλά όπως και να το κάνουμε, όταν δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις τα τραγούδια μεταξύ τους, όταν ο ήχος είναι τόσο λεπτός, χωρίς το απαραίτητο βάρος για να νιώσεις τη σαπίλα και να γουστάρεις,.. Ε! ξενερώνεις.

Στα πρώτα τραγούδια αναρωτιόμουν αν όντως ήθελαν αυτόν τον ήχο, ή εάν η θέση μου μέσα στον χώρο ήταν περίεργη και επηρέαζε τον ήχο όπως τον άκουγα. Είχα απομακρυνθεί από το κέντρο, μιας και αποφεύγω τα mosh pitια, αλλά όσο περνούσε η ώρα τόσο πιο ξεκάθαρο γινόταν. Ο ήχος ήταν σκατά. Ο κόσμος γκρίνιαζε και με το δίκιο του. Αλλά αυτό δεν πτόησε τους Malevolent Creation. Είναι συγκρότημα με σχεδόν τριάντα χρόνια εμπειρίας. Επαγγελματίες και ορεξάτοι έπαιξαν ακριβώς όπως θα περίμενε κάποιος. Ο frontman ήταν κινητικός και επικοινωνιακός. Προανήγγειλε τα τραγούδια, λέγοντας ίσως δύο τρία λόγια για αυτά και μιλούσε στο κοινό. Είδα και δύο τρία stage diving και όσα χρόνια και να περάσουν πάντοτε θα τα γουστάρω (να τα βλέπω, όχι να τα κάνω). Έπαιξαν τραγούδια από το καινούριο, και από ότι μαθαίνω πολύ καλό Dead Man’s Path, μέχρι και από το ντεμπούτο τους (αυτό έλειπε!) και η απόδοση τους ήταν φοβερή. Ο ήχος ήταν σκατά.

Αφού τελείωσαν, βγήκα έξω και άραξα με μπύρα, χορηγία ενός φίλου, και μιλήσαμε για μουσικές κατά κύριο λόγο του doom ήχου. Συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν πολλοί που είναι αρκετά πιο nerdουλες από εμένα. Τα περισσότερα συγκροτήματα που αναφέρθηκαν δεν τα γνώριζα. Ήταν μια ταπεινωτική διαδικασία (λέμε τώρα, προς χάριν της δραματοποίησης), μάζεψα το ρημαγμένο μου εγωισμό και μπήκα μέσα.

Οι Grave μέχρι να στήσουν τα όργανα και να ρυθμίσουν τον ήχο τους άργησαν να ξεκινήσουν. Αυτήν τη φορά όμως το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλύτερο. Τούτοι είναι της σχολής του κλασικού Σουηδικού death metal και ο ήχος τους είναι πιο βαρύς και χειμαρρώδης. Η αισθητική που βγάζουν είναι διαφορετική, αλλά δεν χρειάζεται και πολύ για να μπει κάποιος στον ρυθμό. Ήταν και αυτοί άριστοι, η σκηνική τους παρουσία δουλεμένη και η εκτέλεση των τραγουδιών άρτια. Ο κόσμος γούσταρε.

Τα mosh pitια δούλευαν στο φουλ και σε κάποια φάση ένα παλικάρι ανέβηκε στη σκηνή, ή μάλλον προσπάθησε να ανέβει, από το κέντρο. Σκόνταψε και έπεσε πάνω στο μικρόφωνο, το οποίο χτύπησε τον τραγουδιστή. Ο frontman, εμφανώς τσατισμένος, τον κλότσησε και τους σκουντούσε κάτω από τη σκηνή. Οι υπόλοιποι μουσικοί συνέχισαν το τραγούδι αλλά αυτός σταμάτησε. Αφού έστησε το μικρόφωνο στη θέση του μας είπε με νεύρο: «Μην ανεβαίνετε στη σκηνή. Είναι δικιά μας. Εσείς θα είστε εκεί.» και έδειξε με τα χέρια του. Προφανώς και ήταν μαλακία αυτό που έγινε. Το παλικάρι όμως δεν το ήθελε. Δεν ήταν ο σκοπός του αυτός. Ενθουσιασμένος, ήθελε να γουστάρει όπως όλοι μας και έτυχε αυτή η μαλακία. Η διάθεση του κόσμου ύστερα από την αντίδραση του τραγουδιστή έπεσε και το υπόλοιπο show κύλησε με πιο ήπιες εκφράσεις. Άποψη μου. Νομίζω ότι ο frontman θα μπορούσε να παραμείνει ήρεμος και να λυθεί το θέμα χωρίς να πάρει τις διαστάσεις που πήρε. Ότι έγινε, έγινε όμως.

Οι Grave μας ήρθαν με το καινούριο τους και σάπιο album, Out Οf Respect For The Dead το οποίο είναι και γαμώ. Έπαιξαν όμως και αρκετά τραγούδια από το ντεμπούτο τους καθώς και από το προηγούμενο και σε κάποια φάση νομίζω ότι τον άκουσα να λέει πως θα παίξουν κομμάτι από demo τους. Δεν είμαι σίγουρος όμως. Έπαιξαν καλά, ο ήχος ήταν καλός, έγινε μια μαλακία, τα αισθήματα ήταν ποικίλα.

Εν ολίγοις, περάσαμε καλά. Η Krisis Production μας καλομαθαίνει με τις συναυλίες της και εμείς από την άλλη τους καλομαθαίνουμε, δίνοντας το παρών. Έτσι, γιατί γουστάρουμε. Ντεθ Μεταααααααλ.

Για το Rock Overdose,

Βασίλης “Metal Nerd” Ξενόπουλος